Ta strona używa ciasteczek (cookies), dzięki którym nasz serwis może działać lepiej.

Witamy na stronie Stump

Pale CFA

Wykonanie pala CFA polega na wwierceniu w grunt ciągłego świdra ślimakowego na głębokość odpowiadającą głębokości pala.

Świder, wkręcając się w grunt, rozpycha go na boki, a częściowo wynosi na powierzchnię terenu.
Wiercenie odbywa się w jednym cyklu, bez wyjmowania narzędzia. W rezultacie ilość wynoszonego urobku w stosunku do objętości otworu jest niewielka.

Rozepchnięcie części urobku na boki chroni stateczność otworu i zabezpiecza grunt otaczający otwór przed rozluźnieniem.

Po osiągnięciu zaplanowanej głębokości świder jest podciągany z równoczesnym wtłaczaniem przez rurę rdzeniową świdra specjalnie dobranej mieszanki betonowej.

Mieszanka ta jest pompowalna, o odpowiedniej konsystencji i granulacji kruszywa oraz zawartości cementu, a także pozbawiona dużych ziaren kruszywa, gdyż te powodują zatykanie przewodu.

Świder podciągany w kontrolowanym tempie, z prędkością wystarczająco małą, by nie wywoływać zasysania gruntu i by otwór się nie zapływał. Jest ona dostosowana do wydajności podawania mieszanki, tak by przez cały czas formowania pala zapewnić wymagane jej nadciśnienie.

W wyniku tego beton szczelnie wypełnia przestrzeń pod świdrem. Ciśnienie mieszanki betonowej utrzymuje stateczność otworu i zapewnia dobre zespolenie trzonu pala z gruntem.

W rezultacie zostaje uformowany słup płynnego betonu sięgający poziomu gruntu. Po wyjęciu świdra w świeżą mieszankę wprowadzany jest szkielet zbrojeniowy o długości zbliżonej lub mniejszej od głębokości otworu. Szkielet zbrojeniowy wprowadza się poprzez wciskanie i wibrowanie lub wciąganie prowadnicą z zaczepem. Najczęściej zbrojenie jest zagłębiane pod obciążeniem statycznym ze wspomaganiem wibracyjnym w końcowej fazie. Kosz zbrojeniowy pala CFA ma zazwyczaj w dolnej części lekko odgięte pręty, co ułatwia pogrążanie zbrojenia. Powszechnie stosuje się kosze zbrojeniowe o długości do 12 m. Kosze dłuższe mogą zostać zainstalowane z pomocą wibratorów.

Etapy wykonania:

  1. ustawienie świdra;
  2. wiercenie świdrem z równoczesnym jego zagłębianiem;
  3. dowiercenie do pełnej głębokości;
  4. podciąganie świdra z jednoczesnym tłoczeniem mieszanki betonowej przez rurę rdzeniową;
  5. zabetonowanie pala z pewnym naddatkiem;
  6. pogrążanie zbrojenia,
  7. umieszczenie zbrojenia, zazwyczaj nie na całą głębokość pala.

Technologia charakteryzuje się bardzo wysoką wydajnością wykonawstwa – do 30 minut na sztukę. Przy zastosowaniu palownic o dużej mocy, z wysokociśnieniowymi napędami hydraulicznymi wydajność robót sięga 200 m bieżących pali na dzień. Podczas wykonywania pali nie występują wibracje ani wstrząsy, a generowany hałas jest jednym z najmniejszych pośród wszystkich technik palowania. Cechy te postrzegane są jako znaczące zalety tej techniki.

Podczas wykonywania pala rejestrowane są parametry stanowiące podstawę do sporządzenia metryki pala. Zawiera ona wiele informacji, m.in.: numer pala, lokalizację obiektu, datę, średnicę, pochylenie, rzędne i głębokości wiercenia i betonowania, zużycie betonu, czasy wiercenia i betonowania, dane dotyczące mieszanki betonowej, szybkości wiercenia i wyciągania świdra, ciśnienia w instalacji hydraulicznej palownicy obrazującego opory zagłębiania świdra.

Do wiercenia i formowania pali CFA stosowana jest palownica wyposażona w ciągły świder ślimakowy i podłączona do pompy do tłoczenia mieszanki betonowej. W centralnej części świdra znajduje się przewód rdzeniowy umożliwiający tłoczenie betonu. Ramię pompy może podążać za przemieszczającą się po placu budowy palownicą, co umożliwia wykonanie kilku pali bez przestawiania pompy. Palownice wyposażane są w urządzenia rejestrujące parametry wykonywania pala, które są wyświetlane na monitorze w kabinie operatora i rejestrowane w pamięci komputera. Urządzenie umożliwia operatorowi bieżącą kontrolę oraz sterowanie procesem wiercenia i betonowania.